Het was dikke pret gister. Na de eerste constatering dat de kast trilde (hu, we hebben een spook), drong het besef dat het een heuse aardbeving was pas door toen een slaperig jongetje naar beneden kwam omdat zijn bed schudde en het huis trilde. Spanning, sensatie en vooral hilariteit buitelden over elkaar heen. Op Twitter kon je binnen het uur een T-shirt kopen met de tekst ‘I survived the 8-9-11 earthquake’, er verschenen foto’s van de schade die de allesverwoestende aardbeving had aangericht (omgevallen boeken) en er werd druk gespeculeerd over de oorzaak van de beving (de val van het kabinet). Kortom, het was een gezellige boel.

Toch vind ik het een fascinerende gedachte dat wij ons kunnen veroorloven om te spotten met natuurgeweld. We wanen ons zo veilig, dat wij het ons kunnen veroorloven om gezellig een avond aardbevinkje te spelen na 4,5 op de schaal van Richter. Door mijn hoofd spookte het beeld van de totale verbijstering die ons zou treffen als de aarde een half uur later echt was gaan grommen en had uitgehaald. Want dat kan ons immers niet gebeuren in Nederland? Wij wentelen ons in zorgeloosheid in ons miniland, waar bijna alles veilig is, want mini. Minibevinkjes, miniwildlife dat niet bijt of giftig is – jullie noemen egels wild, schamperde een Texaanse vriend ooit, terwijl hij vertelde over de rattlesnake-kit die hij in zijn jeugd bij zich droeg. Er zijn overstromingen en stormen, maar het zijn – sinds de deltawerken – minirampjes. Natuurlijk vallen er wel eens slachtoffers, maar vergeleken met de ons omringende landen komen wij er meestal zeer genadig vanaf. Extreem weer is afgezien van wat ongemakken toch ook volksvermaak: denk alleen maar aan de eindeloze discussies of een weeralarm terecht is afgegeven of niet.

De vraag is het of een probleem is dat wij ons zorgeloos en veilig wanen in ons landje achter de dijken, waar minirampjes soms een bijna welkome afwisseling zijn op de gezapige aangeharkte realiteit. Want laten we het vooral gezellig houden en niet doemdenken!

Toch zie ik in ieder geval één risico in het ontbreken van ontzag voor de natuur. Ik ben bang dat er geen miniklimaatverandering bestaat. En wie kan zich in Nederland voorstellen dat de natuur straks echt keihard toeslaat en ons dagelijks leven totaal kan ontwrichten? Sterker nog, het leven op aarde volledig kan veranderen? Natuurlijk zijn er roependen in de woestijn, maar het lijkt alsof het merendeel van de bevolking, en daar hoort helaas ook een groot deel van de politici bij, zich simpelweg niet kan voorstellen dat het echt mis kan gaan.

We hebben geen vulkanen, een gematigd klimaat en de breuklijntjes in de aardkorst zijn hier bescheiden. Maar nog los van onze internationale verantwoordelijkheid: klimaatverandering houden we niet achter de dijken. En nee, een miniklimaatverandering bestaat niet. Het is hoog tijd om de knusse minirampjes even te vergeten en de fantasie de vrije loop te laten. Laten we ons voorstellen wat er ook hier kan gebeuren als de aarde echt gaat grommen en boos is. En laten we ons dan realiseren dat die fantasie werkelijkheid kan worden als er niet snel een echt duurzame omslag komt. Laten we dan zelf actie ondernemen en de politiek onder druk zetten om eindelijk echt concrete maatregelen te nemen tegen klimaatverandering. Geen vieze kolen bijvoorbeeld, maar zon en wind.

Dan houden we het misschien nog heel lang gezellig in Nederland.